Mieszanka surowców organicznych: gnojowica, obornik, kiszonki, pozostałości i odpady z przetwórstwa spożywczego.

„Paliwo” dla bakterii metanowych. Jakość i powtarzalność wsadu decydują o wydajności i stabilności procesu.

Stawiaj na stałe, tanie i bezpieczne dostawy zamiast „rekordów”. Unikaj gwałtownych zmian składu.

Rozkład materii w szczelnych zbiornikach przy ~38–42°C i pH ~7. Mieszadła trzymają jednorodność i zapobiegają kożuchowi.

W tym etapie powstaje surowy biogaz i poferment – wartościowy nawóz.

Pilnuj proporcji C:N i właściwej suchej masy (mokro/półsucho). Piasek to wróg – ściera i zapycha.

Mieszanina gazów – głównie metan (50–60%) i CO₂. Metan ma ok. 10 kWh/m³ energii chemicznej.

Źródło energii do kogeneracji (prąd + ciepło) albo baza do wytworzenia biometanu.

Wyższy udział CH₄ = lepsza wartość opałowa i niższe koszty jednostkowe. Stabilność > chwilowe piki.

Usuwanie wilgoci i H₂S, filtracja oraz sprężanie; w biometanowni dodatkowo separacja CO₂.

Chroni instalację przed korozją i spełnia normy jakości dla zasilania silnika lub produkcji biometanu.

Separator kondensatu + węgiel aktywny to standard. Dobry dobór osprzętu = tańszy serwis.

Kogeneracja: silnik na biogaz + generator (prąd) i odzysk ciepła; lub podniesienie jakości do biometanu.

Autokonsumpcja i/lub sprzedaż. Ciepło zużyj lokalnie (budynki, suszarnie, szklarnie) – robi różnicę w Excelu.

Projektuj od początku pod odbiór ciepła. Bez tego rentowność często siada.